Dla wielu osób z wrażliwym przewodem pokarmowym, samo słowo „wakacje” niesie ze sobą ambiwalentne emocje. Wrażliwe jelita a wakacje zdają się być trudne do połączenia. Z jednej strony: odpoczynek, słońce, nowe smaki i miejsca. Z drugiej – niepokój. Czy poradzę sobie z jedzeniem? Co jeśli pojawią się bóle brzucha, biegunka, zaparcia, wzdęcia? A jeśli nie znajdę toalety?
To nie muszą być scenariusze z gatunku nieuchronnych. Owszem, podróże oznaczają zmianę – rytmu dnia, kuchni, aktywności, otoczenia. Ale nie musi to automatycznie oznaczać zaostrzenia objawów. Kluczem jest dobre przygotowanie. Nie tylko walizki, ale i samego(samej) siebie: świadomość swojego ciała, znajomość jego reakcji, kilka przemyślanych strategii i szczypta elastyczności.
W tym artykule przyglądam się różnym aspektom jedzenia w podróży przy wrażliwych jelitach. Od planowania, przez jedzenie „w drodze”, aż po wakacyjne kryzysy. Nie po to, by tworzyć kolejną listę zakazów, ale by pokazać, jak można zorganizować urlop w sposób, który daje przestrzeń na radość, lekkość i prawdziwy odpoczynek – także trawienny.
Psst… podoba Ci się to co robię? Postaw mi symboliczną kawę! <3
Jeśli uważasz, że moja praca wnosi wartość i chcesz okazać wdzięczność za darmową wiedzę, którą się tu dzielę – możesz postawić mi symboliczną kawę tutaj. Dziękuję za każde wsparcie – to ono pozwala mi tworzyć dalej.
Wrażliwe jelita a wakacje – co może pójść nie tak?
Podróżowanie z wrażliwymi jelitami potrafi być dużym wyzwaniem. Już sama zmiana otoczenia może wpłynąć na rytm pracy układu pokarmowego. Długie godziny w sanochodzie, samolocie czy pociągu to brak ruchu, stres i często nieoptymalne warunki do trawienia. Zmiana klimatu i trybu dnia także nie pomaga. Inna woda, inna kuchnia, inne godziny posiłków – to wszystko może rozregulować organizm.
Najczęstszy problem to rozregulowanie rytmu wypróżnień. Zmiana strefy czasowej, inne godziny posiłków, brak dostępu do dobrze znanej toalety. To wszystko może skutkować uporczywymi zaparciami lub przeciwnie, nagłymi biegunkami. Dla osób z zespołem jelita nadwrażliwego (IBS) to wręcz podróżna klasyka. Stres związany z samym wyjazdem i nowym otoczeniem bywa równie istotnym czynnikiem nasilającym objawy, co zmiana diety.
Drugą, równie często spotykaną trudnością są objawy po posiłkach: wzdęcia, uczucie przelewania, bóle brzucha, nadmierna ilość gazów. Wakacyjne jedzenie – choć często pyszne i lokalne– bywa trudne do przeanalizowania pod kątem składu czy formy obróbki. Trudno kontrolować ilość błonnika, zawartość laktozy, obecność czosnku, cebuli, strączków czy innych dodatków, które dla osób z nietolerancjami, IBS czy SIBO mogą okazać się wyzwalaczem objawów.
Nie bez znaczenia pozostaje również aspekt psychologiczny. Obawa przed nieprzewidywalną reakcją organizmu, niemożność skorzystania z toalety w odpowiednim momencie, stres związany z jedzeniem „wśród ludzi”. To wszystko generuje dodatkowe napięcie, które potrafi zamienić wakacyjny wyjazd w pełen ograniczeń projekt logistyczny.
Nie można też zapominać o pokusach. Lody na plaży, lokalne specjały, przekąski z targu – kuszą, ale mogą szkodzić. Warto więc wiedzieć, jak planować posiłki, by jeść przyjemnie, ale bez przykrych konsekwencji.
Dlatego właśnie warto podejść do wakacji strategicznie. Z czułością wobec własnych ograniczeń, ale i gotowością do zadbania o komfort układu pokarmowego.
Planowanie posiłków przed wyjazdem – o sztuce przezorności
Właściwe przygotowanie do wyjazdu zaczyna się znacznie wcześniej, niż w momencie pakowania walizki. Zwłaszcza gdy mowa o jelitach, które cenią sobie rutynę, znajome bodźce i przewidywalność. Nieprzypadkowo u wielu pacjentów to właśnie brak planu – a nie sama podróż – staje się głównym źródłem objawów. Warto więc zadbać o strategię żywieniową, która stanie się dla układu pokarmowego rodzajem mapy: czytelnej, znajomej i bezpiecznej.
Pierwszy krok to rozsądne planowanie ostatnich dni przed wyjazdem. Unikaj kulinarnych eksperymentów na finiszu – to nie czas na testowanie nowego modnego białka roślinnego czy dawno niejedzonego warzywa. Zamiast tego postaw na produkty sprawdzone, dobrze tolerowane, przygotowywane domowym sposobem. Zadbaj też o regularność posiłków – rytm dnia powinien możliwie przypominać ten, który sprawdza się na co dzień.
Przed samym wyjazdem dobrze jest przygotować sobie zestaw awaryjnych przekąsek. Takich, które nie tylko nie zaszkodzą, ale też zapewnią poczucie kontroli w sytuacjach, gdy wybór jedzenia będzie ograniczony. Może to być np. paczka ryżowych wafli, domowe babeczki na mące bezglutenowej, tolerowane orzechy, batoniki z krótkim składem. Dobrze spakowany termos z łatwostrawnym posiłkiem (np. zupą krem) może być zbawienny zwłaszcza przy długiej podróży. Warto postrzegać go jako inwestycję we własny komfort.
Ważnym elementem przygotowania jest także rozpoznanie miejsca docelowego. Warto zawczasu sprawdzić, jakie restauracje są dostępne w pobliżu, czy w miejscu noclegu będzie możliwość samodzielnego gotowania, czy w pobliżu znajduje się sklep spożywczy. W dobie internetu to zadanie nie zajmuje wiele czasu, a może oszczędzić wielu nieprzyjemności.
I wreszcie: nawodnienie. Z pozoru banał, w praktyce – kluczowy element równowagi jelit. Już na etapie pakowania warto uwzględnić zapas wody na drogę. Dobrze nawodnione jelita są mniej podatne na nieprzyjemności, a organizm lepiej znosi zmianę otoczenia.
Wrażliwe jelita a wakacje – co spakować do walizki (i plecaka): podręczny zestaw ratunkowy
Pakowanie bagażu w przypadku wrażliwego przewodu pokarmowego to nie tylko kwestia garderoby i kosmetyczki. To przede wszystkim troska o warunki, w których Ty i Twoje jelita czujecie się bezpiecznie. Odpowiednio dobrany zestaw nie tylko zmniejsza ryzyko nieprzyjemnych objawów, ale też pozwala zachować poczucie bezpieczeństwa w nowym otoczeniu. Co zatem warto mieć zawsze pod ręką?
Na pierwszym miejscu znajdują się dobrze tolerowane przekąski – sprawdzone, łatwostrawne, nie wymagające chłodzenia. Mogą to być np. sucharki, pieczywo ryżowe, domowe owsiane batoniki bez dodatku fruktozy i sztucznych słodzików, niewielkie porcje solonych migdałów czy innych orzechów. W przypadku osób na diecie eliminacyjnej – warto spakować swoje „pewniaki”, bo nie wszędzie będzie możliwość zakupu odpowiednich produktów.
Herbaty ziołowe w pojedynczych torebkach to kolejna pozycja obowiązkowa. Mięta pieprzowa, rumianek, koper włoski czy melisa mogą pomóc złagodzić napięcia, skurcze czy uczucie pełności. Warto zabrać też elektrolity (bez sztucznych dodatkowych) – nie tylko na wypadek biegunki, bo pomocne mogą być również przy silnych upałach.
Nie bez znaczenia są również suplementy i środki wspomagające, które znasz i są dla Ciebie pomocne. Dla niektórych będzie to łagodny probiotyk, dla innych kapsułki z olejkiem miętowym, błonnik rozpuszczalny, enzymy trawienne lub łagodne środki przeczyszczające o działaniu osmotycznym, które mogą okazać się przydatne przy zmianie rytmu wypróżnień.
Warto pomyśleć także o stronie praktycznej – np. silikonowym lunchboxie lub termosie obiadowym, który pozwala przewozić własny posiłek a także niewielkiej butelce z filtrem lub zapasem zapasie mineralnej. W plecaku podręcznym powinno się również znaleźć miejsce na wilgotne chusteczki, płyn do dezynfekcji rąk i dyskretną saszetkę na sytuacje awaryjne (np. z zapasową bielizną).
Jak jeść w trasie i dotrzeć na miejsce bez turbulencji?
Podróż, szczególnie ta długa, to dla przewodu pokarmowego wyzwanie o wielu wymiarach. Nie tylko fizjologicznym, ale i czasowym, często też emocjonalnym. Zmienna dostępność jedzenia, presja czasu, brak komfortu trawiennego czy niemożność skorzystania z toalety w odpowiednim momencie. To wszystko może działać na jelita jak cichy, ale skuteczny sabotażysta. Dlatego kluczowe staje się planowanie nie tylko co, ale kiedy i jak będziemy jeść w trakcie przemieszczania się.
Najważniejsza zasada? Unikaj głodówek i zbyt długich przerw między posiłkami. Gdy organizm przez kilka godzin nie otrzymuje energii, uruchamia mechanizmy stresowe, które u osób z nadwrażliwością mogą skutkować skurczami jelit, mdłościami lub nagłą potrzebą wypróżnienia. Z drugiej strony – objadanie się „na zapas” tuż przed wejściem na pokład lub wyruszeniem w drogę potrafi obciążyć żołądek i nasilić dolegliwości, szczególnie u osób z refluksem lub szybszą motoryką jelit.
Jedzenie w trasie
W praktyce najlepiej sprawdza się lekki, zbilansowany posiłek około 1,5–2 godziny przed podróżą, a następnie drobne przekąski co 2–4 godziny, dostosowane do indywidualnej tolerancji. W samolocie czy pociągu warto mieć ze sobą swoje jedzenie – linie lotnicze rzadko oferują opcje zgodne z dietami eliminacyjnymi, a nawet jeśli – to często są one mocno przetworzone. Domowy ryż z pieczonym kurczakiem i gotowanymi warzywami w termicznym pojemniku, kanapki z delikatną pastą warzywną czy owsiane placuszki – mogą sprawdzić się znacznie lepiej niż catering pokładowy.
W przypadku jazdy samochodem należy uwzględnić plan postoju. Planowanie posiłków pod kątem dostępności toalet to nie fanaberia, lecz element rozsądnego dbania o siebie. Niektóre osoby czują się lepiej jedząc w ruchu (np. jako pasażer), inne – tylko na postoju. Obserwacja własnych reakcji i dopasowanie strategii do indywidualnego profilu objawów to najpewniejsza droga do komfortu.
A jeśli czeka Cię zmiana strefy czasowej – warto już na kilka dni przed wylotem stopniowo przesuwać godziny posiłków w stronę czasu docelowego. To sprzyja lepszej synchronizacji rytmu dobowego, a co za tym idzie – sprawniejszej adaptacji przewodu pokarmowego do nowego otoczenia.
Wrażliwe jelita a wakacje – jak odnaleźć się w kuchni regionalnej i restauracjach
Sztuka jedzenia poza domem – zwłaszcza w nowym, nieznanym kulinarnie otoczeniu – wymaga od osób z wrażliwymi jelitami nie tyle odwagi, co sprytu i samoświadomości. Lokalne potrawy potrafią zachwycić smakiem, ale też zaskoczyć składem, który w kontekście zespołu jelita drażliwego, nietolerancji pokarmowych czy SIBO może działać jak czynnik zapalny. Czy to znaczy, że trzeba zrezygnować z wakacyjnych przyjemności kulinarnych? Niekoniecznie. Kluczem jest umiejętne żonglowanie wyborem dań, wprowadzaniem modyfikacji i – co równie istotne – asertywnością przy stole.
Pierwszym krokiem do żywieniowego bezpieczeństwa jest czytanie menu z większą uważnością niż zwykle. Dania opisywane jako „tradycyjne”, „domowe” lub „regionalne” często bazują na składnikach “wysokiego ryzyka”: czosnku, cebuli, kapuście, roślinach strączkowych czy składnikach smażonych w głębokim tłuszczu. Warto pytać, co dokładnie zawiera potrawa, i nie obawiać się prosić o modyfikacje – np. składniki pieczone zamiast smażonych, sos podany osobno, brak cebuli lub czosnku, ryż zamiast kaszy. Jeśli podkreślisz, że masz alergię/nietolerancję, obsługa często okazuje się być bardzo pomocną.
W krajach, gdzie bariera językowa może utrudniać komunikację, pomocne są karteczki z tłumaczeniem ograniczeń dietetycznych np. „Nie jem glutenu, mleka i czosnku”, które można przekazać obsłudze. Warto też znać lokalne nazwy niektórych problematycznych składników, żeby już na etapie czytania menu wiedzieć z czym mamy do czynienia.
Bezpieczną strategią jest też wybieranie dań prostych, o ograniczonej liczbie składników. Grillowana ryba z ryżem i gotowanymi warzywami będzie lepszym wyborem niż złożony gulasz, którego skład może pozostawać tajemnicą nawet dla kucharza. Jeśli masz możliwość samodzielnego gotowania – choćby sporadycznie – warto z niej skorzystać i choć raz dziennie zjeść posiłek przygotowany samodzielnie.
I najważniejsze: nie walcz z jedzeniem, ale też nie rób z niego jedynej atrakcji. Warto celebrować smak, poznawać nowe potrawy, ale z zachowaniem granic, które chronią Twój komfort. Twoje jelita będą Ci za to wdzięczne – nawet, jeśli nie zawsze entuzjastycznie zareagują na lokalne kulinarne cuda.
Unikanie pułapek wakacyjnego stołu – produkty wysokiego ryzyka
Wakacyjne jedzenie potrafi być zmysłową przyjemnością – kolorowe, aromatyczne, nierzadko egzotyczne, podawane bez pośpiechu i w aurze relaksu. Niestety, dla osób z nadwrażliwym przewodem pokarmowym ta przyjemność bywa okupiona dolegliwościami, które skutecznie odbierają urok letnich dni. Kluczowe staje się więc nie tyle unikanie wszystkiego „na wszelki wypadek”, co rozpoznawanie najczęstszych żywieniowych pułapek. I umiejętność omijania ich ze świadomością.
Na szczycie listy produktów wysokiego ryzyka znajdują się potrawy smażone na głębokim tłuszczu, panierowane, nadmiernie tłuste lub długo duszone z dodatkiem cebuli, czosnku czy ostrych przypraw. Choć smakowite, dla jelit są obciążeniem – spowalniają trawienie, nasilają wzdęcia i sprzyjają refluksowi. Równie niebezpieczne bywa jedzenie serwowane w formie bufetowej. Ich skład i sposób przechowywania potraw często pozostają niejasne, a ryzyko kontaminacji krzyżowej lub rozwoju drobnoustrojów w cieple jest wysokie.
Uwagę warto zwrócić również na słodzone napoje gazowane, desery na bazie śmietanki, kremów lub mleka skondensowanego, a także lody o nieznanym składzie – często zawierają duże ilości tłuszczu, mleko, syrop glukozowo-fruktozowy, a także dodatki zagęszczające i konserwanty, które mogą prowokować objawy nawet u osób nieborykających się na co dzień z dolegliwościami jelitowymi.
Na co jeszcze zwrócić uwagę?
Osoby na diecie low FODMAP powinny szczególnie uważać na owoce suszone, soki owocowe, arbuz, mango, brzoskwinie, gruszki i czereśnie, które w dużych porcjach są silnie fermentujące. Z kolei w kontekście napojów – popularna woda z dodatkiem cytrusów i mięty, choć modna i orzeźwiająca, może okazać się drażniąca przy refluksie czy nadwrażliwości trzewnej.
Na wakacyjnym stole czyha także pułapka pozornej lekkości i łatwostrawności. Sałatki warzywne z surowych, nieobranych składników, z dużą ilością oliwy, octu czy gotowych sosów potrafią skutecznie zaburzyć pracę jelit. Wysoka zawartość błonnika nierozpuszczalnego, potencjalnie nietolerowane dodatki i trudność w oszacowaniu ilości tłuszczu czynią je mniej bezpiecznymi niż mogłoby się wydawać.
Nie chodzi o to, by spędzać urlop z kalkulatorem i listą zakazów, ale by dokonywać wyborów, które uwzględniają Twoją indywidualną tolerancję i doświadczenie. Czasem wystarczy mniejsza porcja, prośba o zmianę dodatku, rezygnacja z sosu lub wybór gotowanej wersji dania, by zachować zarówno przyjemność, jak i dobre samopoczucie.
Rutyna trawienna poza domem – dlaczego regularność ma znaczenie?
Jedną z największych pułapek wakacyjnej wolności – z punktu widzenia jelit – jest porzucenie rytmu. Spanie do późna, pomijanie śniadań, późne kolacje, nieregularne godziny posiłków i intensywne dni bez chwili wytchnienia. To wszystko może niepostrzeżenie zaburzyć fizjologiczny cykl trawienia i wypróżnień. Tymczasem przewód pokarmowy lubi przewidywalność. Działa najsprawniej, gdy żywienie, sen i aktywność fizyczna podążają według, mniej więcej, stałego schematu.
W układzie pokarmowym działa zegar biologiczny – rytmy dobowe regulują wydzielanie enzymów, motorykę jelit, wrażliwość trzewną, a także samą gotowość układu do trawienia i wchłaniania. Gdy posiłki pojawiają się o przypadkowych porach, organizm traci orientację. To może skutkować opóźnionym wypróżnieniem, uczuciem pełności, wzdęciami lub odwrotnie – nagłą, niekontrolowaną potrzebą skorzystania z toalety.
Nie chodzi oczywiście o to, by budzić się o 5:30 i jeść co do minuty. Ale pewien rytm dnia, nawet na urlopie, bywa zbawienny dla układu trawiennego. Warto zadbać o to, by śniadanie pojawiało się w pierwszej godzinie po przebudzeniu, a kolejne posiłki – w mniej więcej równych odstępach. To samo dotyczy snu. Zbyt późne zasypianie lub częsta zmiana pory kładzenia się spać może wpływać na rytm perystaltyki i pracę osi jelitowo-mózgowej. Regularna aktywność fizyczna, choćby spacer po posiłku, również ma ogromne znaczenie – to naturalny stymulator perystaltyki jelitowej.
Rutyna to nie ograniczenie – to troska o komfort, który pozwala korzystać z uroków podróży bez zbędnego stresu fizjologicznego. Jelita są bowiem znacznie spokojniejsze, gdy wiedzą, czego się spodziewać.
Wakacyjne kryzysy i jak sobie z nimi radzić: co robić, gdy brzuch odmawia posłuszeństwa
Czasem – mimo uważności, planowania i zdrowych nawyków – nadchodzi moment, w którym przewód pokarmowy mówi „nie”. Ból brzucha, wzdęcia, biegunka, zaparcia lub uczucie nagłego parcia mogą zaskoczyć w najmniej odpowiednim momencie: w samolocie, w restauracji, na plaży. To sygnał organizmu, że coś zakłóciło jego delikatną równowagę. W takiej chwili najważniejsze nie jest szukanie winnych, ale szybka, rozsądna reakcja – z empatią wobec własnego ciała.
Pierwszym krokiem powinno być zatrzymanie się i przywrócenie minimum rutyny. Odpuszczenie nadmiaru aktywności, odpoczynek w pozycji półleżącej lub na boku, łatwostrawny, ciepły posiłek (jeśli objawy na to pozwalają). Ważne jest też delikatne nawodnienie – małymi łykami, najlepiej wodą niegazowaną lub naparem z kopru włoskiego, mięty czy imbiru, w zależności od tolerancji. Wiele osób odruchowo sięga po węgiel aktywowany, ale warto pamiętać, że może on także hamować działanie leków i spowalniać pasaż jelitowy. Nie zawsze więc będzie najlepszym wyborem.
Jeśli pojawia się biegunka, szczególnie z towarzyszącym osłabieniem czy podwyższoną temperaturą, warto mieć w podręcznym zestawie elektrolity i liofilizowane szczepy probiotyczne, zwłaszcza Saccharomyces boulardii lub Lactobacillus rhamnosus GG – działają wspierająco i skracają czas trwania objawów. W przypadku zaparć – pomocny bywa łagodny środek osmotyczny lub zwiększenie podaży płynów i ruchu, jeśli stan na to pozwala.
Niezależnie od rodzaju objawów, warto ograniczyć bodźce – nie tylko pokarmowe, ale i emocjonalne. Stres, nawet jeśli nieuświadomiony, może znacząco nasilać dolegliwości. Cisza, spokojne otoczenie, oddychanie przeponowe i rezygnacja z dalszych planów dnia mogą okazać się skuteczniejszym „lekiem” niż tabletka. Jeśli sytuacja się powtarza lub objawy są niepokojące (krwawienia, wysoka gorączka, odwodnienie, ostry ból), nie należy zwlekać z konsultacją medyczną – najlepiej jeszcze na miejscu.
Najważniejsze jednak to nie wpadać w panikę i nie podważać swojego prawa do wypoczynku. Nawet, jeśli część dnia trzeba spędzić na kanapie z termoforem. Czasem kilka godzin regeneracji wystarczy, by jelita odzyskały równowagę. A Ty – odzyskał(a) spokój.
Nawodnienie – nieoczywisty, ale kluczowy sprzymierzeniec wrażliwego przewodu pokarmowego
Woda – oczywista w teorii, ale w praktyce często niedoceniana. Podczas podróży, w upale, na wysokości czy przy zwiększonej aktywności fizycznej, nawodnienie staje się jednym z fundamentów dobrego funkcjonowania przewodu pokarmowego. Szczególnie u osób z tendencją do zaparć, wzdęć czy nieregularnych wypróżnień. A jednak wielu pacjentów świadomie lub nie ogranicza spożycie płynów, obawiając się ograniczonego dostępu do toalety lub po prostu zapominając o regularnym piciu w obliczu natłoku atrakcji.
Tymczasem odpowiednie nawodnienie reguluje konsystencję stolca, wspiera perystaltykę jelit i poprawia komfort trawienny. Niedobór płynów może nasilać zaparcia, spowalniać przemieszczanie treści jelitowej i zwiększać fermentację w jelicie grubym. U osób z nadwrażliwością skutkuje to nie tylko dyskomfortem, ale też większym ryzykiem bólu i wzdęć. Wysoka temperatura, zmiany ciśnienia i suche powietrze w samolotach dodatkowo potęgują straty płynów, nawet jeśli nie odczuwamy pragnienia.
Najlepszym wyborem będzie czysta woda niegazowana – najlepiej w temperaturze pokojowej, by nie drażniła przewodu pokarmowego. Napoje gazowane, z kofeiną, alkoholem czy dużą ilością cukru mogą działać odwadniająco lub drażniąco, mimo że dostarczają płynów. Warto pamiętać, że kawa i herbata (zwłaszcza mocna) mają łagodne działanie moczopędne. Nie trzeba ich eliminować, ale warto traktować jako dodatek, a nie główne źródło nawodnienia. Chyba, że masz biegunki – wówczas warto z nich zrezygnować, by nie nasilały perystaltyki.
Praktycznie: zawsze miej przy sobie małą butelkę wody, a jeśli planujesz dłuższą podróż – zabierz też elektrolity w saszetkach, szczególnie jeśli masz skłonność do biegunek lub intensywnie się pocisz. Nie zapominaj, że nawodnienie powinno stanowić Twój nawyk – warto przypominać sobie o piciu, zanim pojawi się pragnienie.
Wrażliwe jelita a wakacje – podsumowanie
Jeśli jest coś, czego uczą podróże z wrażliwym układem trawiennym, to właśnie uważności. Nie tej lękowej, która każe unikać wszystkiego „na wszelki wypadek”, ale tej czułej, spokojnej, opartej na znajomości własnych granic i sygnałów ciała. Wrażliwe jelita nie muszą być przeszkodą w podróżowaniu – ale są przewodnikiem. Wymuszają rytm, wymagają pauzy, przypominają o wodzie, cieple, łagodności. Dzięki nim uczymy się podróżować wolniej, mądrzej, często… bardziej uważnie.
Zabierz więc ze sobą nie tylko odpowiednie przekąski i probiotyki, ale też przekonanie, że masz prawo jeść tak, jak Ci służy. Bez poczucia winy, bez konieczności wpisywania się w kulinarne oczekiwania otoczenia. Wybieraj potrawy, które znasz i lubisz. Odpoczywaj, gdy ciało o to prosi. Nie planuj zbyt dużo – zostaw miejsce na spontaniczność i na… trawienie.
Bo najważniejsze to wrócić nie tylko z walizką pełną wspomnień, ale i z jelitami, które naprawdę miały szansę odpocząć.
Chcesz zadbać o siebie kompleksowo, z pomocą dietetyka? Kliknij tutaj i zobacz jak mogę Ci pomóc!
